^{این موضوع در پرورش شخصیت من نقش کمی نداشت :  ده ساله که بودم لاک پشتی داشتم که نزدیک به دوسال همدم تنهایی کودکی من بود ...خیلی دوستش داشتم ...بر پشت ان با ماژیک سبز رنگ نوشته بودم خدانگهدار ! یکروز صبح دیگرنبود...  از شدت ناراحتی در بستر بیماری افتادم ودچار افسردگی شدم ...تا ماهها وشاید سالها در کوچه پس کوچه های خیالم به دنبال آن میگشتم ...بعد از گذشت چهار سال از این موضوع پدرم روزی درجمعی با شهامتی خاص به سخنرانی پرداخت که لاک پشت بیچاره را درون چاه خانه انداخته است....آیا او میدانست که همراه با لاک پشت احساست وعواطف کودکانه من را هم در ته چاه مدفون کرده بود...خدا هم پدرم وهم لاک پشت را بیامرزد!}